Geplaatst op Geef een reactie

De Hooligandoctrine

Vrijheid van meningsuiting (tussen dronken en doorgesnoven hooligans).

1 Je mag zeggen wat je wilt, maar als je tussen hooligans roept: ‘Alle hooligans zijn domme eikels’ krijg je klappen. De hooligans blijven strafbaar, maar je was zelf wel verantwoordelijk voor hun reactie.

2 Je mag zeggen wat je wilt, maar als je tussen hooligans roept: ‘Volgens mij heeft die gozer daar gezegd dat jullie domme eikels zijn’ ben je er wel verantwoordelijk voor als ‘die gozer’ in elkaar geslagen wordt. De hooligans blijven strafbaar natuurlijk.

3 Als je tussen hooligans roept: ‘Volgens mij was het die hooligan daar die een vuurwerkbom gooide!’ Dan ben je een held, en hebben andere mensen de verantwoordelijkheid om je tussen de hooligans vandaan te vissen (of je weer op te lappen). Wederom, de hooligans blijven strafbaar.

Vrijheid van meningsuiting: alleen als je je verantwoordelijkheid neemt, is hij absoluut.

Geplaatst op Geef een reactie

Boem

Haar jongste lakei, Edward, komt haar halen. Ze is bijzonder op hem gesteld. Als Edward haar naar die lelijke man heeft gebracht, stuurt ze hem op een overbodige missie die zijn leven zal redden.

Ik ben toch al 90, denk ze. Mijn zoon is aan de beurt om het stokje over te nemen. Misschien maakt hij er geen zootje van.

Dan lacht Elizabeth, een kakelende lach waarvan ze niet wist dat ze die in zich had. Ze weet nu al dat haar kleinkinderen haar de meest epische koningin ooit zullen noemen. Een moderne Bouddica. Daar doet ze het voor. Ze heeft toch al kanker, wat niemand weet. Met een grote knal afscheid nemen, iets èchts doen in plaats van al die symbolische onzin, dat wil ze graag. De vijand verslaan, net zoals al die dappere mensen dat deden in de Tweede Wereldoorlog.

Elizabeth doet de gordel met handgranaten om haar middel, haar grote bontmantel er overheen. Donald zal het nooit verwachten. De koningin van Engeland die met een bomgordel de president van de VS uitschakelt.

Kom maar hier Donald, dan pak ik jouw hand. Ik laat je nooit meer los.

Geplaatst op Geef een reactie

Geheim Agent

Hij herkent me meteen, ook al is het jaren geleden dat we samen in het eerste jaar van de studie zaten. Hij is niet verrast als ik hem vertel dat ik aan een schrijfopleiding ben begonnen.
‘Die opleiding wilde je toen al doen,’ zegt hij.
‘Echt waar?’ zeg ik. Ik kan dat me niet herinneren. Hij knikt.
‘Goed dat je bent gaan doen waar je hart ligt,’ zegt hij.
‘En jij dan?’ vraag ik hem.
‘Ik ben agent geworden. In Enschede, alleen daar was plek op de academie.’
‘Tof,’ zeg ik.
‘Het eerste jaar was ik undercover, maar toen werd ik te bekend in de regio.’
Hij wrijft over zijn kin, waar me nu pas het flinke litteken opvalt.
‘Ik was als een van de eerste bij de vuurwerkramp. Raakte gewond, zijn een paar foto’s van me in de krant gekomen, op tv zelfs. Toen kon ik dat werk niet meer doen.’
‘Ben je nog steeds agent?’ Hij haalt zijn schouders op.
‘Zoiets,’ zegt hij. Dan kijkt hij me aan.
‘Zin om even een biertje te gaan drinken?’
‘Oh shit, ja, zin wel maar ik heb,’ even kijk ik naar de Westertoren, ‘ik heb vijf minuten geleden een afspraak.’ Meteen stap ik op mijn fiets.
‘Jammer,’ zegt hij. Even ontstaat bij mij de gedachte dat hij nog steeds undercover agent is, en dat hij mij als onderzoeksobject heeft. Dan realiseer ik me dat ik volstrekt oninteressant ben, op welk crimineel vlak dan ook.
‘Jammer,’ zegt hij nogmaals. Ik sla hem vriendschappelijk op de schouder.
‘Veel succes agent,’ zeg ik.
Hij lacht even.
Als ik halverwege de straat ben, kijk ik achterom. Hij staat nog steeds waar ik hem achterliet, heel stil.

Geplaatst op Geef een reactie

Ontvriend

Hij is zó boos dat hij niet eens met zijn telefoon kan gooien, wat hij normaal wel altijd doet. Verraden door zijn beste vriend! Dat, dat, hoe kan dat? Waarom? Hij laat langzaam zijn hand zakken met de telefoon er in. Uit zijn ooghoek ziet hij dat twee mensen de kamer zachtjes verlaten. Normaal gesproken zou hij zijn lippen even tuiten en met zijn hoofd schudden zodat ze weer terug gaan naar waar ze zaten, maar nu lukt dat niet. Alles voelt leeg, er zit geen kracht in zijn handen, geen bloed meer in zijn gezicht en ook zijn benen voelen wiebelig.

Ze hadden het afgesproken! Ze hadden alles al samen gedaan, zó veel geld verdiend en onderling verdeeld, de moslims de oorlog verklaard en ook flink in de pan gehakt, met zijn tweetjes. Ha! Die moslims hadden zich allemaal over gegeven, de lafaards. Als zijn voorganger nou ook had laten zien dat er met hun niet te spotten viel… maar dat was een watje. Dat gepraat van die man. Je moet die smerige zandapen keihard aanpakken met de zwaarste bommen die je hebt, dan luisteren ze tenminste. Zó moet dat als je wil dat mensen je serieus nemen. Nu doet de hele wereld wat hij wil, precies zoals het hoort.

Alleen zijn beste vriend van vroeger, van een uur geleden nog, luistert niet meer. Voor het eerst in al die jaren dat ze elkaar kennen, zegt hij gewoon keihard nee.

Donald legt eindelijk zijn telefoon neer. Mensen om hem heen ontspannen een beetje. Ze krijgen in ieder geval geen telefoon naar hun hoofd gegooid, vandaag. Wel weten ze allemaal dat de problemen die ze tot nu toe gehad hadden, niets waren in vergelijking met dit probleem. Langzaam staat Donald op. Hij houdt zich vast aan zijn bureau, haalt diep adem.

‘We zijn verraden,’ zegt hij. ‘Door Poetin. Hij doet niet mee. De laffe Russen willen niet meevechten tegen die smerige Chinezen.’

De president van de Verenigde Staten kijkt de kamer rond. Dan neemt hij een beslissing.

‘Die verachtelijke Russen. We zullen ze leren dat we ze helemaal niet nodig hebben tegen China.’ Hij kijkt vastberaden.

‘We gaan tweeten.’

war

Geplaatst op Geef een reactie

Getik

‘Zou je ook hier onder het bed willen stofzuigen?,’ vraagt de oude dame, ‘En als je de kasten even aan de kant schuift… de vorige thuiszorg was een jong meisje, ik durfde haar niet zoiets zwaars te laten doen.’
Iets te enthousiast verplaats ik het nachtkastje om eronder te kunnen zuigen. Een herenhorloge valt eraf, op de vloerbedekking waar de poten van de kast diepe holtes hebben gemaakt.
‘Wacht maar,’ zegt ze en ze raapt het horloge op voordat ik er aan heb kunnen komen. Dan bukt ze nog een keer en pakt de versleten herensloffen die onder het bed staan.

Ze houdt de sloffen en het horloge tegen de borst gedrukt totdat ik alles goed heb gezogen en de meubels weer met hun pootjes in de holtes laat zakken. Dan zet ze de sloffen weer terug, precies op dezelfde plek. Het horloge windt ze op en legt ze op het nachtkastje naast het tweepersoons bed dat netjes is opgemaakt voor twee personen, met lakens en wollen dekens.
‘Hij is er nu al 17 jaar niet meer,’ zegt ze, ‘maar ik wind zijn horloge nog elke dag op. Als ik wakker word in de nacht, hoor ik het tikken. Dan is hij er nog een beetje.’
Ik glimlach.
‘Gek oud vrouwtje ben ik, hè,’ zegt ze dan verlegen, maar ik schud mijn hoofd.

Geplaatst op Geef een reactie

Uitgepist

Mijn zoontje komt terug van de gang, waar hij even op de trap heeft gezeten. Ik had hem daar neer gezet omdat hij bleef jengelen, wat ik ook probeerde. Vriendelijk zijn hielp niet, grapjes maken hielp niet, streng zijn hielp niet, en omkopen ook niet. Dan maar even afkoelen.

‘Ga je niet meer zo zeuren?’ vraag ik aan hem. Hij schudt zijn hoofd.

‘Nee papa.’

Dan loopt hij door naar zijn moeder, die in de keuken staat.

‘Mama,’ zegt hij, en hij tikt op haar been. ‘Mama?’

‘Ja lieverd,’ zegt ze en ze kijkt naar hem.

‘Papa heeft mijn verpesting uitgepist,’ zegt hij. ‘En dat vind ik niet leuk.’

Mijn vriendin kijkt gauw weg omdat ze moet lachen.

‘Wat?’ vraagt ze, de andere kant op kijkend. ‘Wat heeft papa gedaan?’

‘Mijn verpesting uitgepist,’ zegt mijn zoontje nogmaals.

Hij kijkt mij beschuldigend aan.

‘Wat bedoel je daarmee?’ vraag ik.

‘Gewoon, je hebt mijn verpesting uitgepist. En dat vind ik niet leuk van je, papa.’

Mijn vriendin snikt van het lachen achter haar hand. Mijn zoontje kijkt naar haar. Ze gaat op haar knieën zitten en slaat haar armen om hem heen, zodat hij haar gezicht niet ziet.

‘Wat vervelend voor je lieverd,’ zegt ze. Er rolt een traan over haar wang.

Ik wil heel graag weten wat hij nou bedoelt.

‘Als ik je verpesting uitpist,’ zeg ik, ‘Bedoel je dan dat ik boos op je ben?’

Hij schudt zijn hoofd.

‘Dat ik je optil en op de gang zet?’

Weer schudt hij zijn hoofd.

‘Nee, gewoon, dat je mijn verpésting uitpist,’ zegt hij nogmaals, alsof hij het daarmee uitlegt. Mijn vriendin loopt de keuken uit.

‘Even mijn neus snuiten,’ liegt ze. Ze doet de deur naar de gang achter zich dicht. Ik hoor haar daarachter snikken van het lachen.

Ik loop naar mijn zoontje, ga op mijn knieën voor hem zitten, doe mijn armen wijd open.

‘Kom,’ zeg ik en hij laat zich insluiten in mijn armen.

‘Ik zal proberen niet meer je verpesting uit te pisten voortaan,’ beloof ik.

‘Dank je papa,’ zegt hij. Dan laat hij zich even knuffelen.

‘Je bent de allerliefste papa,’ zegt hij dan. Mijn vriendin komt binnen als hij dat zegt. Ze knikt.

‘Dat ben je inderdaad,’ zegt ze. ‘Maar je moet echt kappen met zijn verpesting uitpisten.’

 

 

Geplaatst op Geef een reactie

#dumbthingsboysdo

‘Ben je in je eentje thuis vandaag?’ vraag ik aan mijn bijlesleerling. Ze knikt.

‘Waar is iedereen dan?’ Meestal zijn haar ouders en broertje thuis als ik wiskunde bijles kom geven aan het eind van de middag.

‘Papa is filmen en mama is met Tom naar het ziekenhuis,’ vertelt ze nonchalant.

‘Wat?’ zeg ik, ‘Wie heeft er…’

‘Hij heeft zijn arm gebroken.’

‘Jemig,’ zeg ik, ‘dat is wel heftig. Hoe is het gebeurd?‘

‘Hij was weer eens stoer aan het doen op zijn fiets, hier op het plein, en toen viel hij. Was een wielie aan het doen ofzo. Hij doet altijd van die stomme dingen.’

‘Lekker handig,’ zeg ik.

Ze lacht.

‘Papa is net zo. Die heeft ook steeds wat. Weet je wat hij ooit heeft gedaan?’

Ik heb geen idee.

‘Hij speelde een voorstelling met een vriend van hem, en tijdens die voorstelling deed hij een staafmixer in zijn mond, zakje ketchup erbij. En dan aan. BZZZZZ en Splets! Overal ketchupspetters. Schrok het publiek zich rot. Weet je wat nou stom was? Hij gebruikte een echte staafmixer, met het mesje er nog aan. Dus op een avond kwam hij thuis met een dikke tong, omdat hij in zijn eigen tong had gesneden. Bloedde joh! Ze zijn gestopt met de voorstelling die avond.’

Ik ben stil, ben me even heel erg bewust van mijn eigen tong in mijn mond.

‘Mam lachte zich rot. Pap kon de hele week alleen maar vloeibaar voedsel eten. Soep en vla, elke dag soep en vla. En elke keer als we nu soep of vla eten, maakt mam er een grapje over. Pap kan er wel om lachen.’

‘Dat is inderdaad wel een beetje suf,’ zeg ik.

Ze haalt haar schouders op.

‘Ach,’ zegt ze, ‘zo zijn jongens nou eenmaal.’

Vandaag laat ik mijn zoontje het ijs zien in de emmers in de tuin.

‘Voel maar!’ zeg ik, maar hij durft niet.

‘Als jij het ijs durft te voelen, ga ik zo ‘boem! met mijn vuist het ijs stuk slaan.’

Mijn zoontje lacht, en voelt met een vingertje het koude ijs.

‘Koud!’ zegt hij.

Ik hou mijn vuist boven het ijs, en sla. Au! Het ijs is nog niet eens gebarsten. Ik sla nog twee keer en dan is het ijs kapot. Mijn zoon lacht hard, zeker als ik laat horen dat het zeer doet.

‘Zal ik het nog eens doen?’ zeg ik. Hij denkt een halve tel na, en knikt dan gretig. Samen lopen we naar de andere emmers in de tuin en naar de plantenbak. Hij joelt en ik sla het ijs met links en rechts.

Pas als ik weer binnen ben, zie ik dat al mijn knokkels bloeden.

Geplaatst op Geef een reactie

Kiezen

‘Eeeh ja,’ zegt ze, ‘ik heb dus twéé vriendjes.’ Zij haalt haar schouders op alsof het haar ook maar overkomen is. Alle andere gesprekken tussen de begeleiders van het therapeutische kinderkamp vallen stil.

‘Ze zijn van mijn vereniging. Op een avond heb ik met allebei gezoend, de dag erna belden ze me op. Alletwee. Ik vond ze gelijk al leuk, dus ik heb ja gezegd. Twee keer dus. En na een paar dates met ze, één voor één hoor, wist ik dat ik niet kon kiezen. Heb ik ze ook eerlijk verteld.’

‘Hoe reageerden ze?’ vraagt een van de ervaren kampbegeleiders.

‘Ze schrokken wel een beetje. Ze kennen elkaar ook goed, dus dat maakte het wel gek voor ze. Maar ze willen me geen van beiden kwijt. Dus nu heb ik twee vriendjes.’

Een andere begeleider schudt vol ongeloof zijn hoofd.

‘Dat zit toch geen toekomst in,’ zegt hij.

‘De toekomst, daar ga ik in de toekomst wel over nadenken. Nu geniet ik er gewoon van. Twee vriendjes is namelijk heel gezellig! Er is er altijd wel eentje met wie ik leuke dingen kan doen. Ze moeten wel tijd voor me vrijmaken natuurlijk, anders spreek ik gewoon met de ander af.’

En dan lacht ze haar brede lach.

Geplaatst op Geef een reactie

Dubbel

De spoorbomen gaan dicht, vlak voordat we aan komen fietsen. Ik draai me om en kijk mijn zoontje aan, die achterop zit.

‘wat denk je dat er komt? Een dubbeldekker of een sprinter?’

‘Ehm,’ zegt hij. Hij houdt zijn vinger bij zijn mond, wat hij altijd doet als hij nadenkt.

‘Een dubbeldekker,’ zegt hij dan.

We wachten op de trein. Het is een sprinter. Mijn zoontje juicht.

‘Een sprinter,’ roept hij. ‘Dat had ik al gedacht!’

Ik zwijg. Volstrekt tevreden kijken we de trein na.

Geplaatst op Geef een reactie

Vriendgebied

We staan aan de bar te wachten tot we biertjes kunnen bestellen voor onze vrienden die verderop in het drukke café staan. Hij kijkt me aan.
‘Ik heb gezegd dat ik haar leuk vind,’ zegt hij, ‘maar het was niet wederzijds. Alwéér gefriendzoned. Waarom doen die wijven eerst heel aardig en als je dan verliefd op ze wordt zeggen ze dat ze alleen vrienden willen zijn?’
‘Jij wordt ‘verliefd’ op elk meisje dat een keer aardig tegen je doet,’ zeg ik.
‘Als je nou eens probeert om gewoon vrienden te zijn, zonder dat je meer wilt…’
‘Ja lekker. Dan krijg ik toch nooit seks? Vijftien bier graag,’ zegt hij, het laatste tegen de barman.
‘Je wilt het te graag. Meisjes merken dat. En geen enkel meisje wil een relatie met een jongen alleen maar omdat hij graag ontmaagd wil worden.’
Hij zucht diep. Ik leg mijn hand op zijn schouder.
‘Maar als je het nou eens zo aanpakt. Eerst wordt je vrienden met een meisje, gewoon om te leren hoe dat is. Je leert hoe je met een dame om moet gaan, wanneer je een compliment moet geven en wanneer een botte grap gewaardeerd wordt. Dan kan je dát weer gebruiken om met andere meisjes te praten, die je dan misschien kan versieren. En wat ook handig is: een meisje waar je vrienden mee bent, heeft natuurlijk ook vriendinnen. Jouw goede vriendin vertelt haar vriendinnen dat je een toffe gast bent. En dan is er vast wel eentje bij die jou leuk vindt, ga je met haar daten. Als je dan een tijdje date, en ze vindt je nog steeds geen eikel, mag je vast een keer met haar naar bed.’
Hij denkt na. Ik haal mijn hand van zijn schouder om een van de twee dienbladen met bier te pakken.
‘Dus: gewoon ècht vrienden worden met een meisje, leren hoe je met vrouwen om moet gaan, en dan krijg je vanzelf wel een keer een vriendinnetje.’
Hij kijkt bedachtzaam, knikt.
‘Bedankt,’ zegt hij.

Dan lopen we met de dienbladen naar onze vrienden. Vlak voordat we er aan komen, trekt hij zijn mond weer open.
‘Hey jongens!’ roept hij hard boven de muziek in het café uit. ‘Weet je wat hij zegt?’ Hij gebaart naar mij.
‘Hij zegt dat ik vrienden moet worden met een meisje zodat ik haar vriendinnen kan neuken!’
De jongens joelen en ik besluit hem geen advies meer te geven.