Ik ben een chronische fluiter. Vaak heb ik niet eens door dat ik het doe. Soms merk ik pas dat ik fluit, als een andere man ook spontaan begint te fluiten.

De hele ochtend zit de hit van Ed Sheeran in mijn hoofd. Als ik de trappen van het perron naar Station Sloterdijk op loop, komt het liedje naar boven en fluit mijn mond uit. ‘I am in love with the shape of you,’ fluit ik, tussen de vijftig mensen die samen met mij de trap op drommen. Voor me klimt een springerig meisje van 16 naar boven. Ze hoort dat ik fluit, kijkt verrast om, lacht verlegen en snelt dan verder de trap op. Als ik bovenaan kom, zie ik haar  lopen, al een flink stuk verderop. Ze kijkt weer om, met een brede en verbaasde glimlach.

Dan realiseer ik me dat het stukje ‘…shape of you’ een beetje klinkt als ‘fiet-fieuw’ als ik het fluit. Jeetje. Een meisje denkt dat ik naar haar heb gefloten. Hopelijk vond het ze het niet erg.